Open innovatie 2.0

The Xpragmatic View #138
14 februari 2010
door Marc Buyens (@mbuyens), Xpragma
marc.buyens@xpragma.be
url: http://www.xpragma.be/view138.php
Downloaden als een PDF-file

In een recent artikel stellen John Hagel III en John Seely Brown dat de hedendaagse open innovatiebenaderingen nog steeds zeer "transactioneel" zijn en bijgevolg niet toestaan het reële potentieel van open innovatie volledig te benutten. Dat is correct, maar het probleem is niet open innovatie. Het probleem is de onderneming.

Op 4 februari l.l. publiceerden John Hagel III en John Seely Brown een interessant artikel op de HBR blog met als titel Open Innovation's Next Challenge: Itself.

In het artikel argumenteren Hagel en Brown dat de huidige open innovatiebenaderingen zoals het bekende Innocentive platform nog steeds grotendeels "transactionele" systemen zijn: het bedrijf post een probleem, externe experts stellen oplossingen voor, het bedrijf selecteert de beste oplossing en betaalt de expert(s). Einde transactie. Alle partijen gaan weer hun eigen weg.

Volgens de auteurs beperkt dit het potentieel van open innovatie omdat deze aanpak twee duidelijke beperkingen vertoont:

First, it misses the opportunity to build long-term trust-based relationships among participants. Second, it does not encourage participants to build cumulatively upon the contributions of others.

Hagel en Brown stellen dan ook een meer "uitgebreide" open innovatiebenadering voor die meer gericht is op het stimuleren en uitbouwen van interacties tussen de diverse partijen.

Deze ruimere open innovatievisie bouwt op dezelfde principes die we terugvinden in meer vertrouwde Enterprise 2.0 benaderingen waar men stelt dat het vergemakkelijken en stimuleren van interacties tussen de diverse partijen zal leiden tot een grotere "kennis" en bijgevolg tot een grotere waarde voor de onderneming.

Dat is correct. Alleen moeten we er ons dan wel van bewust zijn dat indien open innovatie dit nieuwe pad wil bewandelen, dat het dan naar alle waarschijnlijkheid zal geconfronteerd worden met hetzelfde soort problematiek die we eerder al in de "klassieke" E2.0 benaderingen hebben vastgesteld.

Inderdaad, zoals we eerder al schreven in Enterprise 2.0 - Enter the dark force, één van de belangrijke redenen waarom een open innovatiebenadering zoals Innocentive succesvol is gebleken is dat er een paar moeilijke problemen worden vermeden. Deze "transactionele" aanpak zorgt er immers voor dat de onderneming die er gebruik van maakt zelf niet hoeft te veranderen:

Bij gebruik van een dienst zoals Innocentive, brengt het bedrijf problemen of vragen aan en selecteert het oplossingen die volledig in lijn liggen met de huidige strategie en visie van de onderneming. Het bedrijf blijft doen wat het denkt te moeten doen.
Bijkomend blijven de externe experts ook effectief extern. Hun inbreng heeft dus geen enkele organisatorische impact en de bedrijfsrisico's (juridisch, confidentialiteit, intellectuele eigendom) blijven behoorlijk onder controle.

Innocentive mag dan wel in alle Enterprise 2.0 litteratuur worden aangevoerd als een voorbeeld van een uiterst succesvolle E2.0 realisatie, de werkelijkheid is wel dat het een zeer atypische E2.0 oplossing is. Het is een zeer traditionele, zeer gestructureerde benadering die helemaal niet de interactiedynamiek kent van "echte" E2.0 oplossingen zoals bv. enterprise social networks. Hagel en Brown beschouwen dit (terecht) als een beperking, maar het is wel de reden waarom het werkt.

Het kan dan ook verwacht worden dat een evolutie van open innovatie naar een meer interactiegeoriënteerde benadering niet zonder de nodige uitdagingen zal zijn.

Een eerste gevolg van de grotere interactiedynamiek zal zijn dat de "richting" van de oplossing niet meer volledig onder controle zal zijn. Per definitie moeten we verwachten dat het resultaat van de "perfecte" interactie tussen alle deelnemers niets minder kan opleveren dan "disruptive innovation". Bedrijven mogen dan wel beweren dat zij juist naar dit type van innovaties zoeken, maar willen zij dit echt?

Daarnaast heeft het weinig zin de interactie tussen de diverse spelers te stimuleren als het bedrijf ook niet bereid is zelf een deel van de interactie te worden. Dit betekent toestaan dat externe partijen ook toegang krijgen tot bedrijfsinterne kennis en contacten leggen, ideeën uitwisselen en relaties opbouwen met de eigen werknemers. Hoe ver kan je hier gaan?

De visie van Hagel en Brown mag dan wel de juiste zijn, maar ze lijkt onmogelijk te passen in de werkelijkheid van de huidige ondernemingen. Ook is het ons vooralsnog onduidelijk hoe ondernemingen eventueel kunnen evolueren om dan toch te passen in dit nieuwe paradigma.

De visie van Hagel en Brown écht realiseren impliceert immers in essentie dat de onderneming een soort "complex adaptive system" moet worden, zonder formele grenzen, continu vorm en koers veranderend in functie van de nieuwe mogelijkheden die zich aandienen, op weg naar een onbekende eindbestemming.

Dat is iets waar ze op Wall Street werkelijk op zitten te wachten...

Over Marc Buyens

Marc Buyens is analyst, management consultant en zaakvoerder van Xpragma. Hij startte Xpragma in 1999 na een meer dan 20-jarige loopbaan in de IT-sector. Vandaag levert hij advies, training en mentoring diensten die zich richten op de intersectie van technologische vernieuwing, organisatorische verandering en bedrijfsstrategie: een troebele poel van niet ingeloste beloften.

http://www.facebook.com/marcb254
http://www.linkedin.com/in/marcbuyens
http://www.twitter.com/mbuyens
https://plus.google.com/114287775988184012785/